Asteroitler Üstlerine Sıçrayan Uzay Tozları Sebebiyle Kaba Görünüyor, Araştırma Öneriyor

Colorado Boulder Üniversitesi’ndeki fizikçilerin yapmış olduğu yeni bir araştırmaya gore, mısır tanelerinin bir tencerede patlaması benzer biçimde, ufak toz tanecikleri asteroitlerin yüzeyinde zıplayabilir. Bu patlamış mısır benzeri tesir, daha ufak asteroitleri toplamaya bile destek olabilir, toz kaybetmelerine ve uzaydan kaba ve sarp görünmelerine niçin oldu. Araştırmacılar neticelerini Nature Astronomy dergisinde yayınladılar. Araştırmanın baş yazarı Hsiang-Wen (Sean) Hsu, bulgularının bilim adamlarının asteroitlerin zaman içinde iyi mi biçim değiştirdiğini ve bu cisimlerin uzayda iyi mi göç ettiğini, kimi zaman onları tehlikeli bir halde Dünya’ya iyi mi yaklaştırdığını daha iyi anlamalarına destek olabileceğini söylemiş oldu. CU Boulder’daki Atmosferik ve Uzay Fiziği Laboratuvarı’nda (LASP) araştırma görevlisi olan Hsu, “taneli araç-gereç yada regolit, bu asteroitler kaybederse, daha süratli göç ederler” dedi. OSIRIS-REx adlı NASA uzay aracı, ortalama Empire State Binası kadar yüksek olan asteroit (191055) Bennu ile buluşmak için 1 milyar milden fazla yol kat etti. Sadece uzay aracı vardığında, bilim adamları beklediklerini bulamadılar: Asteroitin yüzeyi, araştırmacıların tahmin etmiş olduğu benzer biçimde pürüzsüz ve tozlu değil, pürüzlü zımpara kağıdı benzer biçimde görünüyordu. Dışına dağılmış büyük kayalar bile vardı. Şimdi, Hsu ve meslektaşları bu bulmacayı keşfetmek için bilgisayar simülasyonları yada modelleri ve laboratuvar deneyleri yaptılar. Statik elektriğe benzer güçlerin, bazıları tek bir bakteriden daha büyük olmayan en ufak toz taneciklerini asteroitten fırlatıp uzaya fırlatıyor olabileceğini söylemiş oldu – yalnız daha büyük kayaları geride bırakarak. Bennu yalnız değil, diyor çalışmanın ortak yazarı LASP’de araştırmacı ve CU Boulder’da fizik profesörü olan Horanyi, “Aynı fiziğin ay ve hatta Satürn’ün halkaları benzer biçimde öteki havasız cisimlerde meydana geldiğini fark ediyoruz” dedi. süre içinde donmuşlar, sadece bu bedenler yaşamları süresince evrim geçiriyorlar. Hsu, Bennu benzer biçimde asteroitlerin devamlı döndüğünü ve bunun yüzeylerini güneş ışığına, peşinden yeniden gölgeye ve güneş ışığına maruz bıraktığını deklare etti. Bu asla bitmeyen ısıtma ve soğutma döngüsü, yüzeydeki en büyük kayaları kaçınılmaz olarak çatlayana kadar zorlar. “Her gün, daima oluyor,” dedi Hsu. “Büyük bir kaya parçasını aşındırarak daha ufak parçalara ayırıyorsunuz.” Bundan dolayı, bilim adamları Bennu’ya varmadan ilkin, birçok şahıs onu pürüzsüz kumla kaplı bulmayı bekliyordu – tıpkı ayın bugünkü görünümüne benziyor. Kısa bir süre ilkin, bir Japon uzay görevi, Ryugu adlı ikinci bir ufak asteroide indi. Ekip, benzer şekilde engebeli ve sarp bir arazi buldu. Hsu ve meslektaşları şüpheliydi. 1990’lardan beri, LASP’deki araştırmacılar, uzaydaki tozun acayip özelliklerini araştırmak için laboratuvarda vakum odalarını kullandılar. Çalışmanın başyazarı Xu Wang, güneş ışınları ufak toz taneciklerini yıkadıkça, negatif yükler almaya başladıklarını deklare etti. Bu yükler, parçacıklar, birbirini iten iki mıknatıs benzer biçimde, ansızın patlayana kadar artacaktır. Bazı durumlarda, bu toz taneleri saatte 20 milden (yada saniyede 8 metreden fazla) hızla uzaklaşabilir. LASP’de araştırma görevlisi olan Wang, “Daha ilkin asla kimse bu süreci bir asteroitin yüzeyinde düşünmemişti” dedi. Minik asteroit, büyük asteroit Bunu yapmak için, eski CU Boulder lisans öğrencileri Anthony Carroll ve Noah Hood da dahil olmak suretiyle araştırmacılar koştu iki varsayımsal asteroit üstünde regolit fiziğini inceleyen bir takım hesaplama. Tozun iyi mi oluşabileceğini izlediler, sonrasında yüz binlerce yıl süresince etrafta zıpladılar. Bu düzmece asteroitlerden biri ortalama yarım mil çapında (boyut olarak Ryugu’ya benzer) ve ikincisi birkaç mil genişliğindeydi (çap olarak Eros benzer biçimde büyük asteroitlere daha yakın). Boyut bir fark yarattı. Takımın tahminlerine gore, daha büyük asteroidin üstüne toz tanecikleri sıçradığında, yerçekiminden kurtulmak için kafi hız kazanamadılar. Aynı şey daha ufak, Ryugu benzeri asteroit için geçerli değildi. “Daha ufak asteroit üstündeki yerçekimi o denli zayıf ki kaçışı engelleyemez” dedi Hsu. “İnce taneli regolit kaybolacak.” Bu yitik toz, sırayla, asteroitlerin yüzeyini daha çok erozyona maruz bırakarak, Ryugu ve Bennu’da bulunan bilim adamları benzer biçimde kaya bakımından varlıklı bir manzaraya yol açacak. Aslına bakarsak birkaç milyon yıl içinde, daha ufak asteroit neredeyse tamamen ince tozdan temizlendi. Sadece Eros benzeri asteroit tozlu kaldı. Hsu, bu ovma tesirinin ufak asteroitlerin yörüngelerini dürtmeye destek olabileceğini kaydetti. Asteroitlerin, güneşin radyasyonu zaman içinde onları yavaşça itmiş olduğu için göç ettiğini deklare etti. Öteki bilim adamları tarafınca meydana getirilen önceki araştırmalara dayanarak, kayalarla kaplı asteroitlerin daha tozlu görünenlerden daha süratli hareket edebileceğinden şüpheleniyor. Kendisi ve meslektaşları yakında hesaplamalarını desteklemek için daha çok kanıt bulabilirler. 3 aydan kısa bir süre içinde, Çift Asteroid Yönlendirme Testi (DART) adlı bir NASA görevi, bir çift daha ufak asteroidi ziyaret edecek ve Hsu ne kadar tozlu olduklarını görmek için izleyecek.”Teorimizi kontrol etmek için yeni yüzey görüntülerine haiz olacağız, “dedi. “Bizim için güzel, fakat bununla beraber birazcık sinir bozucu.”

Teknoloji Haberleri